Poprzednio...
To nasza rodzina. Zbudzimy ich, kiedy naładujemy statek.
Podbijemy Ziemię i was zniewolimy.
Będziemy się żywić waszym mięsem podczas Żniw Lęku.
Pilnuj żony. Miej przy sobie broń i strzeż Stahmy.
Przed twoją córką?
Szukam jej. Dam wam znać, jak będzie bezpiecznie.
To bunt.
Tak.
- Pomożesz mi w polowaniu. - Co to?
Rdzeń ograniczający.
Sprawia, że zmiennokształtni są posłuszni.
- Zabiła Tommy'ego! - Maszyna go zabiła.
Przerażasz mnie.
Nie rób tego.
- Na ziemię! - Nie!
Nolan miał urojenia. W jego mózgu są fragmenty arki.
- Pozwolisz im mnie zabrać? - Nie chcę.
Musisz.
Miasto Oklahoma
Jeśli ktokolwiek mógł to przeżyć, to tylko ty.
Berlin?
Niezbyt ładnie to wygląda.
Dużo ciał i krwi, ale ani śladu Nolana.
- Co się z nim stało? - Ktoś go zabrał, ale żyje. Czuję to.
Czujesz to?
W głowie.
Zaczekaj.
Na mój znak odsuniesz się najszybciej, jak potrafisz.
Dobra.
Teraz.
- Co robisz na Złych Ziemiach? - Wracałam do Defiance.
Usłyszałam, że Nolan zabił wicekanclerz. Amanda potrzebuje pomocy.
- To prawda? Zastrzelił ją? - Nie był w pełni świadomy.
To chyba rodzinne.
Na zewnątrz jest trzech martwych grabieżców.
Zaatakowali was?
Nie wiem.
Konwój jechał zaledwie kilka godzin. Zmierzaliśmy do Brazylii.
Panowała cisza, kiedy nagle...
Czemu się zatrzymaliśmy?
Na drodze leży drzewo.
- Możemy je objechać? - Nie.
Oczyścić drogę.
- Wciąż go widzisz, prawda? - Tak. Ale już niedługo.
- Wtedy się zaczęło. - Na ziemię.
- Co to? - Nie wiem.
Nolan?
Po prostu zniknął.
Znajdziemy go.
Dzięki, że nie odeszłaś.
W sensie, że ponownie?
Dokładnie.
Nie ma za co.
- Przyjdzie. - Minęło wiele godzin.
- Przyjdzie, jak będzie bezpiecznie. - Widocznie nie jest.
Możliwe, że T'evgin stawia własną skórę nad twoją.
- Nie zdradziłby mnie. - Może Kindzi go zabiła.
Zapytamy ją, jak przyjdzie. To pewnie niedługo.
- Próbujesz mnie zdenerwować. - Nudzę się.
Muszę coś zrobić z czasem.
Nie kocham T'evgina.
- Nie pytałem o to. - Ale chciałeś.
- Dlatego tak się zachowujesz. - Nie odgrywam się na tobie.
Czarownik dał mi dach nad głową i opiekę, kiedy byłam sama i przerażona.
Jest uprzejmy i szlachetny.
Od kiedy ci się to podoba?
T'evgin zasługuje na mój szacunek...
i sympatię.
Ale moje serce...
jest zarezerwowane dla ciebie.
Zawsze.
Twoja kolej.
Co mi zrobiłaś?
Jesteś silniejszy niż inni Omekowie.
Silniejszy ode mnie.
Przerwałbyś te łańcuchy.
Spuszczając ci krew, odbieram ci siłę.
Jesteś teraz słaby.
Powinnaś mnie zabić.
Zabić?
Nie.
Kocham cię, ojcze.
Okup. To jedyny sensowny motyw.
Skąd wiesz?
Nolan zabił wicekanclerz.
Grabieżcy atakują karawanę, porywają zabójcę
i sprzedają go Kolektywowi Wotan.
Głupi plan.
Jak ci się nie podoba moja teoria, wymyśl inną.
- Czekaj. - Co?
Widziałam już takie rany.
Wygląda jak ugryzienie.
W Defiance były zwierzęta, które atakowały w ten sposób.
Grabieżcy nie wykorzystują zwierząt.
- Zwłoki zostały podłożone. - Przez kogo?
Omeków.
Po co?
Nie wiem.
Co z nim?
Śpi. Dojdzie do siebie, jak leki przestaną działać.
- Co ze sprzętem w jego głowie? - Z fragmentami arki?
- To śmieci. Usuń je. - To go zabije.
Nie wykonasz rozkazu?
Chyba nie mam takiej możliwości.
Dlaczego zaatakowałaś karawanę i go tu sprowadziłaś?
Ten człowiek będzie moim
zaczarowanym...
Zwierzątkiem.
- Czemu on? - Spójrz na niego.
Taki szlachetny, dumny.
Całkiem ładny, prawda?
Nie gustuję w tej płci.
Był dla mnie uprzejmy, kiedy burmistrz mnie postrzeliła. Ogrzał mnie.
Kolektyw Wotan nie może go zabrać i zabić.
Ale ja podczas operacji mogę?
Zepsuty mi się nie przyda.
Mogę coś powiedzieć?
Co?
To ty jesteś zepsuta.
Nie wiem, czy to wynik traumy, czy jesteś socjopatką,
ale masz nierówno pod sufitem.
Wiesz, że mam wysoką tolerancję na okrucieństwo,
ale to, co zrobiłaś ojcu,
jest chore.
Brzydzę się tobą. Taka prawda.
Wynoś się.
Potrzebujesz mnie do operacji.
Sama ją przeprowadzę. Wróć do Defiance i kontynuuj zbiory.
- Nie wiesz, co robić. - Idź.
Tak jest.
Jak tylko chcesz.
Żegnaj, Nolan.
Nie.
Coś się stało.
Co ty nie powiesz.
Nie.
Nie czuję już Nolana.
Nie ma go.
Witaj.
Kindzi?
Napij się.
- Gdzie Irisa? - W Defiance.
Opowiada, jak zginąłeś w ataku grabieżców.
Kiedy cię aresztowano, Irisa przyszła do mojego ojca.
Błagała nas o pomoc.
Wymyśliliśmy razem plan.
- Więc atak był... - Konieczną zmyłką.
Ktoś zginął?
Nie wiń córki, tylko mnie.
- Nie. - Wotanie mordowali naszych ludzi.
- Nie przeproszę za ich śmierć. - W porządku. To uczciwe.
Sam robiłem gorsze rzeczy.
Jaki jest plan?
- My pojedziemy na Równiny Żalu. - A Irisa?
Dołączy do nas, kiedy Kolektyw uwierzy w jej historię.
Czyli...
Czyli winę za atak na konwój poniosą grabieżcy.
Defiance jest bezpieczne.
To może się udać.
Co mi zrobiłaś?
- Usunęłam metal z twojej głowy. - Nie.
- Doktor mówiła, że się nie da. - Dla Omeków nie ma rzeczy niemożliwych.
Co z Irisą?
- Nic jej nie jest? - Nic a nic.
Dużo dla nas ryzykujesz.
Dziękuję.
Mogę spytać dlaczego?
Oboje nienawidzimy Kolektywu Wotan.
Odpręż się.
Nie musisz się niczym martwić.
Jesteś bezpieczny,
zdrowy
i wolny.
Na razie.
Długo zajmowałeś się wszystkimi, tylko nie sobą.
Niech teraz ktoś zaopiekuje się tobą.
Podobało mi się, jak zastrzeliłeś tę Kastitjankę.
Przypomniałeś mi ojca.
Kiedyś taki był. Niebezpieczny, silny, brutalny.
Nie jestem dumny z tego,
że zastrzeliłem wicekanclerz. Nie byłem sobą.
Fragmenty arki wywoływały halucynacje.
Jakie?
Widziałem siebie poza sobą.
Jako żołnierza.
Umiałem tylko zabijać.
Cień ciebie.
Omekowie nazywają to „t'ovik nilusii”.
Echo wojownika.
Tak często się wam to zdarza, że macie na to nazwę?
To uczucie, instynkt.
Kiedy wszystko mówi ci „nie”, t'ovik nilusii mówi „tak”.
Czy to twoje echo wojownika kazało ci zabić Wotan podczas ataku?
- Oceniasz mnie. - Nie.
Martwię się o Irisę. Pewnie była zdenerwowana,
- kiedy padali ludzie. - Na początku.
Ale zrozumiała, że to konieczne.
No tak...
jest bardzo praktyczna.
Chciałbym z nią porozmawiać.
Masz komunikator?
Drony zakłócają sygnał. Później z nią porozmawiasz.
Kiedy dotrzemy na Równiny Żalu. Mówiłaś.
Jesteś dla Irisy najważniejszy.
Jest dobrą córką. Powinieneś być z niej dumny.
Jestem.
Umieram z głodu.
- Umiem robić naleśniki. - Nie trzeba. Poradzę sobie.
- Na pewno nic nie chcesz? - Nie.
Robię pyszne tosty z serem.
Trzeba posmarować obie kromki masłem.
Rozczarowałeś mnie.
Wrócę niebawem. Niech dwóch z was obstawi dach,
dwóch drzwi wejściowe i dwóch pilnuje żony.
Bądźcie gotowi oddać za nią życie.
Powiedziałem coś zabawnego?
Płacisz na tyle dobrze,
że mogę stać na zewnątrz z bronią i odstraszać ludzi,
ale nie zginę za dom pełen zdrajców.
Wiemy, kto zabił Raigę i jego załogę. Nie mamy dowodu, ale to byłeś ty.
Co powiesz na to?
Mamy wyjść?
Wiem, że postąpicie słusznie.
Jeśli nie, wrócimy do tej rozmowy.
Na stanowiska.
- Nie zostawiaj nas z nimi. - Doktor nie odpowiada.
- Muszę ją znaleźć. - Ale T'evgin...
Najpewniej jest po stronie córki. A praktycznie nie da się go zabić.
Jeśli ktokolwiek wie, jak zabić dorosłego Omeka, to tylko Yewll.
Oni nas zdradzą przy najbliższej okazji.
To najlepsze, co mogłem zorganizować. Nie cieszymy się sympatią.
Proszę dać mi broń.
Nie bądź śmieszna.
Będę za panią walczyć.
Zginę, jeśli będzie trzeba.
Bezpiecznik jest z boku.
Niedługo wrócę.
Zadbaj o nią.
Gdzie jesteśmy?
W dawnym Saint Louis?
W ustronnym miejscu.
Gdzie Irisa? Powiedz prawdę.
W konwoju, przygnieciona.
Jeśli jeszcze żyje, wkrótce umrze.
- Denerwuje cię to? - Tak.
To dobrze, bo ty zdenerwowałeś mnie.
Bo nie lubię być okłamywany? Bo nie chcę zostać zjedzony?
Zaopiekowałabym się tobą.
W czasie Żniw Lęku miałbyś zapewnioną ochronę.
Miałbyś najwyższy status wśród niewolników.
Nigdy nie byłbyś głodny, niczego by ci nie brakowało.
Ładna historyjka, ale nie skończyłaby się dobrze.
Żyłbyś długo i zmarł z honorem.
A teraz?
Jesteś tylko pożywieniem.
Co to? Mamy towarzystwo?
Jeśli Omekowie zabrali Nolana, zabili przy tym wielu ludzi.
Witaj, córko Nolana.
Stróżu prawa.
Zaatakowaliście konwój i próbowaliście wrobić grabieżców.
- Aresztujecie mnie? - Chcę tylko Nolana.
- Jest z moim ojcem. - Gdzie?
Na Złych Ziemiach. Ucieka przed wotańskim sądem.
T'evgin zaatakował konwój?
Kolektyw Wotan mordował naszych ludzi.
Śmierć wicekanclerz ucieszyła ojca.
Postanowił uratować Nolana przed naszym wspólnym wrogiem.
Ojciec lubi niższe rasy, ale dla mnie jesteście zwierzętami.
Jeśli nie wierzycie, rozejrzyjcie się.
Zrobimy to.
Przeszukałam dach i przylegające budynki.
- Co w kopalniach? - Nic. Tunele ciągną się w nieskończoność.
- Przeszukanie ich zajmie kilka dni. - Nie mamy tyle czasu.
- Masz komunikator? - Nie.
Mój nie działa.
Musimy ostrzec Amandę, że konwój został zaatakowany.
- Nie wyjdę stąd. - Może Kindzi mówi prawdę?
Nie ufam jej.
Ani ja.
Ale to nie znaczy, że kłamie.
Stróżu prawa.
Pomóż mi.
Co to ma być?
Dzieło mojej córki.
- Czego chce? - Wojny.
Obiecałem jej to.
Kiedy Wotanie zniszczyli naszą flotę, byliśmy zagubieni.
Wiedzieliśmy, że zmiennokształtni znaleźli mieszkalną planetę.
Tylko nie wiedzieliśmy gdzie.
Dryfowaliśmy bez celu,
szukając sygnału, który doprowadziłby nas do Wotan.
- Ziemia. - Nie znaliśmy jej nazwy, ale tak.
W czasie podróży przy życiu trzymała mnie nienawiść.
Pomagała się skupić.
Kindzi nauczyła się nienawiści ode mnie.
Wpoiłem jej to.
Marzenia o zemście w postaci bajek na dobranoc
opowiadane co noc, przez kilka lat.
To dawało jej siłę i chęć do życia.
- Tylko jakim kosztem? - Coś za coś.
Byłem złym ojcem.
Nie ty jeden.
Zabierzcie je na stanowisko.
- Ma pani talent. - Dziękuję.
Umiesz tkać?
Nigdy nie próbowałam.
Usiądź obok mnie.
Najpierw poćwicz pętle.
W ten sposób.
Mogłabym zrobić czapkę dla Luke'a.
Ależ ambicja.
Co słychać u małego?
Raczkuje, zaczyna mówić.
- A Alak? - Dobrze radzi sobie z dzieckiem.
Ma problem z pieluchami. Za luźno je zapina.
Ciągle mu pokazuję, ale nie może się nauczyć.
Może lubi być uczony.
O co chodzi, Andino?
Powiedz.
Lubię spędzać tak czas,
być przy pani i pani rodzinie...
ale nie jestem głupia.
Wiem, że to się skończy.
Co?
Jest pani Shanje.
A ja służącą.
Niedługo kryzys minie i wszystko wróci do normy.
Taka natura.
Status można podnieść poprzez małżeństwo.
To jeden z ciekawszych aspektów naszej kultury.
Przytrzymaj dłonie w ten sposób.
Dziękuję.
Kiedy Christie zmarła,
Luke poniósł niewyobrażalną stratę.
Zastąpiłaś ją.
Zajęłaś się nim.
- Starałam się. - Wiem.
Mój syn też ma potrzeby.
O czym pani mówi?
To tylko pogaduszki z przyjaciółką.
Obiecaj, że to się nie zmieni.
Z czasem, jak szepnę mu coś na ucho,
Alak może pani wybaczyć.
A dziecko?
Mogę przynieść je tu w sekrecie.
To byłoby bardzo uprzejme.
A być może pewnego dnia,
kiedy wyjdę za mąż za Shanje,
wypijemy herbatę jako równe sobie.
Masz do tego dryg.
Jestem pod wrażeniem.
Conrad Von Bach cię odrzucił?
Przyszłam pomóc.
Nie potrzebuję nic od ciebie.
A jednak.
Nolan nie dotarł do Brazylii.
Gdzie Irisa?
Liczy na to, że Kindzi zaprowadzi ją do Nolana.
Co robisz?
Nie pomogę ci, dopóki nie powiesz, co robisz.
- Chronię miasto. - Grzebiąc w praniu?
Kindzi nie zdołała oszukać ciebie i Irisy. Czemu Kolektyw miałby jej uwierzyć?
Słuszna uwaga.
Zauważą, że Irisa i Nolan zaginęli.
I obwinią Defiance.
Ludzki burmistrz bierze stronę Rzeźnika z Yosemite.
Ekstremiści będą mieć powód do ataku.
Chyba że Nolan i Irisa zginą tragicznie w ataku.
Wszędzie cię szukałem.
- Nie było mnie wszędzie. - Muszę zabić Omeka.
Córkę zabije kula, ale T'evgin podobno ma...
To krew?
Pacjent zmarł.
Na co?
Na nową odmianę gorączki krwotocznej.
- Kastitjanie czy...? - Wszyscy są podatni.
Uwierz, to paskudna choroba.
Umiera się, krwawiąc z oczu, uszu,
zewsząd.
Jeśli się rozprzestrzeni, Omek będzie twoim najmniejszym zmartwieniem.
- Co to? - Szczepionka.
Nie mam dość dla każdego, więc się nie chwal.
Nie potrzebujemy paniki.
Druga ręka.
Odłóż broń, skarbie.
Stahma też musi ją dostać.
I Alak, i Luke.
Upewnij się, że...
W końcu wszyscy ją dostaną.
Omekowie tego dopilnują.
Sama nie przeniosłabym tu zwłok.
Mówiłam, że przyjechałam pomóc.
Jak długo zostaniesz?
Tak długo, jak będę potrzebna.
Conrad rozumie.
Tęskniłam.
Ja też.
W końcu ruszyło.
Czas, by ten rozrabiaka...
Kindzi!
Przestań! Natychmiast!
Przestań!
Dobrze więc.
Czas na posiłek.
Odejdź od niego.
Jeśli dasz im wyjść, wrócą tu i mnie zabiją.
Ciebie być może też.
Oszczędziłam cię, bo cię kocham.
Dołącz do mnie. Weź siekierę.
Chroń swoją córkę, swoją krew.
Zabij ich, a potem zaczniemy
Żniwa Lęku.
- To nie wasza walka. Idźcie. - Nie.
Nie zrani mnie.
No nie wiem. Straciłeś dużo krwi.
Jeśli chcesz walczyć, zrób to z honorem.
A nie w drugiej skórze.
- Pomóżmy mu. - Nie mamy broni. Potrzebujemy wsparcia.
Nie doceniasz mnie.
- Złamałaś mi serce. - Proszę.
Wybacz mi. Zrobię, co każesz.
- Wrócisz do kapsuły. - Tak.
- Zostaniesz w niej. - Oczywiście.
I będziesz już zawsze posłuszna.
- Zawsze. - Przysięgnij.
Na życie braci i sióstr.
Przysięgam.
Wybaczam ci.
Jesteś stary i głupi.
Nie pozostawiłeś mi wyboru.
- Musimy sprowadzić pomoc. - Szybko.
ZIEMSKI ROK 1978 SYSTEM GLIESE 783
19,6 LAT ŚWIETLNYCH OD ZIEMI
Sprawdzam częstotliwości.
Nic tam nie ma.
Jesteśmy sami.
Wrogowie czekają.
Pamiętaj.
Nasza misja nie ma sensu.
Nie znajdziemy świata, do którego uciekli Wotanie.
Bądź cierpliwa.
„Rockin' Robin”?
To nie język Wotan.
Skąd pochodzi sygnał?
Z naszego nowego domu!
Prowadzi mnie obowiązek.
Twoja siła stanie się moją.
Ten świat zapłaci za to, że nas poróżnił.
Bracia i siostry.
Jesteśmy w domu.
Mówię do was w języku nowego świata.
Czas się obudzić
i sięgnąć po obiecany nam świat.
Cieszmy się naszym świętym prawem
do żywienia się mięsem innych.
Czas na Żniwa Lęku.
Chwila, by powstać i podbić świat.
Tekst polski: Kinga Stańdo